18 Temmuz 2017 Salı

Yarına geçer...

Ne iki kelam etmeyi, ne de yazmayı başaramadım.

Şu ''kelepir''ler de bitince burada saçmalamayı bıraksam diyorum.

Bilinmez yerlerde, daha fazla bilinmezliğe karışasım var.


Sanki beyninim arkasında, adı depresyon olan bir okyanus var. Orada zaman zaman fırtınalar kopuyor ve ne kadar görmezden gelsem de, kimselere belli etmemeye çabalasam da, fırtına sonrası yorgunluğun gölgesi,izleri dikkatli bakanlarca hemen görülüyor...

Bu yüzden çoğu zaman, şakacı,şamatacı bir maske ile dolaşıyorum ya...

Boşuna dememişim : ''Yalnızlık sevdi beni diye... Bir de baktım ben de ona tutulmuşum...'' böyle bir şeydi, kendi saçmalıklarını bile tanımakta zorlanan biri...

Evet evet, kelepirler bitince, eskisi gibi düzenli blog yapmamalı. Ara-sıra...Henüz ölmedim, nefes alıyorum kabilinden...

Ciddi bir asosyalim, bu kesin. ''Yine depresyonum nüksetti..!'' diye yazışlarım, edebiyat olsun diye değil aslında..! Ben böyleyim, ne memnun eder beni..?

Uzun bir iç dökümünden (sildikten sonra) arta kalanlar,bu okuduklarınız...

Takılmayın yarına geçer...

[Mavi Defterim]