Bu yaşadığın hal/hayat, gerçekten sandığın gibi kendinden mi, senin tercihin mi? Yoksa kader mi? Geçici bir durum mu?
Kendine dair bir ümidin mi yok?
Hayata dair niçin içinde güzel, olumlu ümitli şeyler beslemiyorsun?
Senden çok daha zor imtihanlar içinde yaşayanları görüp, bilip dururken hem de...
Yakışıyor mu bu miskin savruluş sana!
Neyse ki şikayet etmiyorsun, razısın.
Ama
İstesen hayatına birini alır, bu yalnızlığa, asosyalliğe son verebilirsin. Neyin cezası bu kendine!?
İnsanlara faydalı bir organizasyonun içinde pekala yer alabilirsin.
Kurslara katılabilirsin...
Yeter ki iste, ki istemelisin.
Böyle çürüyorsun ve bunu umursamıyorsun!
Allah'ın ihsanı ile donattığı bir canı ümitsizlik kuyusuna atmış, suyun yükselmesini bekliyorsun, yapma!
*