Kim ister ki

Saçlarının tellerine her dokunuşta farklı bir makam, 

Kim ister ki uyansın böyle bir şarkıdan... 

İçimde solgun bir mevsim

Ne kadar güler gibi yapsam da

İçimde solgun bir mevsim, kışını bekleyen... 

Hakikat

Hayatın hakikati sana, 

Senin hayalin bana... 

Kitap sayfaları arasında

Sen, başka bir dünyasın Rüveyda... 

Hicap

"Herkes herkesi unutur dedi!" dizideki adam, kendisine aşık kadına... 

Aşka dair, aşkı terennüm eden her nefes, her mana ve her şey... 

Her şarkı, her şiir, her aforizma senin için yazılmış ve seni söyleyip dururken; unutmak, bu gönle uğramaya hicap duyar... 

Ben de Üsküdar'a gidemiyorum üstadım

"Onlarca yıldır gitmiyorum Gümüşlük'e...

İğde ağacı yerinde değilse, yerine gelenleri görmeye katlanamam..."

Haşmet Babaoğlu

Onlarca haftadır gitmiyor, gidemiyorum Üsküdar'a... 

Karacahmet'i hizalayıp, Zeynep Kâmil'den, Ümraniye'ye uğrayıp, Kuzguncuk tarafından ruhuma, Üsküdar'a doğru esen bir rüzgâr... 

Sanki doğup büyüdüğüm sokaklara, caddelere, meydanlara sarılırken ölecekmişim gibi bir hasret... 

Hayır! 

Gidememe sebebim ölüm korkusu değil. 

Başka bir şey... 

Yalnızca kalbimin bilip yaşadığı, dile, lisana gelmez bir şey... 

Özlemek, çok özlemeye dönüşünce, o bilinen kural mı devreye giriyor ne! 

Bir şey haddini aşınca zıddına dönermiş ya... 

Çok özlemek, zıddına özlememek olarak dönmüyor elbette... 

O hasretin eksikliği, yarım bırakmışlığı yeni bir doğum oluyor, hüzne... 

Tarifsiz... 

Nasipten nasibin varsa

Diken ağacında doğar, 

Her gül goncası... 

Diken kıskançtır, 

Çeker kılıçlarını, 

Dokunmanı istemez Gül'üne... 

Mahir isen der, kokusunu, Dokunmadan da alırsın... 

Nasipten nasibin varsa, 

Bunu cana nimet bilirsin... 

Sabredersen dünya dikenliğine, 

Gün gelir gülün havzında açarsın

Gözlerini mis kokular içinde... 

Ağladım

Aklıma düştü gözlerin

Boynumu büktüm ağladım

Elveda dediğin yerin

Yanına çöktüm ağladım

Anılar gezdi kanımda

Seni aradım yanımda

Tesbih gibi her anımda

Hasreti çektim ağladım

Her seven boyun eğermiş

Ayrılık ne yaman şeymiş

Gözden yaş dökmek neymiş

Gözümü döktüm ağladım

İçim garip gönlüm darda

Gözlerim karşı duvarda

Ben her akşam aynalarda

Yüzüne baktım ağladım

Oturduk sanki göz göze

Hayalinle ben diz dize

İki çay söyledim bize

Bi tütün yaktım ağladım...

Serdar Tuncer

Duyanlar duymayanlara!..

Facebook hesabımın silme butonuna tıklamışımdır. 

Tabii ki önceden veda etmemişimdir. 

Arkadaşlarımın üzüntüsünü görmek ve hatta bu sebepten kararımdan vazgeçmek istememişimdir. 

Yine güzel insanlar tanıdım, 

hepsine selamlarımı, 

sevgilerimi gönderiyorum. 

Sevda sürgünü

Ben ki;

Seni şiirlerimde,

en güzel mısralarımda,

renk renk, nakış nakış kalbime işledim.

Sen ki; grilerinle yorgun yüreğini

ve kalbimi alıp da gittin...

Dünyamı aydınlatan

güneştin gündüz,

gecelerimi süsleyen

yıldızlar ve ay...

Yaşamanın anlamı

seni sevmekti... 

Ne yazık ki sevmen için

bunlar yetmedi...

Duygu Sena

Gönül bağlamak

Gönül bağlamak... 

O kadar derin, inceler incesi bir mevzu ki... 

Üzerine kitap yazılır... 

Hey! 

Bu birine aşık olmak değil! 

Daha baştan mevzuyu anlamadık! 

Aşık bir karşı cinse tutulur. 

Bir üst basamak, mürşidine...(Fena fiş şeyh) 

Bir üstü (fena fil rasul) Hz. Peygambere (sav)... 

Daha bir üstü Allah azze ve celleye... (Fenafillah)... 

Gönlü bağlamak onlardan farklı! 

Burada ruh yok, nefs var! Hatta şeytan!.. 

"Dünyaya gönül bağlama" derken Şahı Abdülkadir-i Geylani hazretleri (ks) Gunyesinde..Futuhul Gayb'ında... 

İhyasında ayrı bir bab açıp "Dünyanın zemmini" nefis bir tertiple gözlerimizin önünde canlandırırken İmamı Gazzali hazretleri (ks)... 

Dünyaya gönül bağlamanın zararlarından, insanı asıl istikametten, yolculuğun pusulasını şaşırtmasından, ahireti unutturup, umursamaz kılmasından söz ederler... 

Dünyaya ve sefasına bağlı gönül, ölümü çirkin görür ve hatırlatan her şeyden kaçar!.. 

Hatta pekçok ateist/deist sırf ölüm ve sonrası korkusundan ne yazık ve acıdır ki kâfir olmuşlardır! 

Dünya kumuna, arzularına başını gömmekle ölümün onları göremeyeceği yalanı ile bir müddet oyalanırlar... 

Oysa ölüm hiç bir canlıyı unutmaz! Vakti gelince bu gönlünü bağladığı dünyadan çeker alır!.. 

Dünyaya gönlün ne kadar çok bağlıysa, ölüm anı o kadar zor yaşanacaktır. 

Musibetin başı dünya sevgisidir ki insanı bencil, hasis ve çoğu kez merhametsiz, vicdansız yapar. 

Dikkat edin, çok zengin olanların çoğu böyledir! Dini konulardan, ölümü hatırlatan şeylerden köşe bucak kaçar, adeta yok sayarlar ki, ağızlarının tadı, keyifleri kaçmasın! 

O yüzden hep demişimdir; çok zengin olmak istemem, o zaman insan ölmek istemez ve ölüm çok zorlu olur diye...