Kavuşmak, aynı göğe bakmakmış.
Ayrılık ise, aynı yıldızın altında
yalnız üşümek.
Rüzgâr her gelişinde
birkaç yaprak eksiltmedi ağaçtan.
Biraz da beni aldı.
Biraz sesimi.
Biraz, adımı söylerken titreyen harfleri...
Şimdi hangi güle eğilsem, diken avucumu tanıyor...
Kanarya Banu Dağ
*
BANA HEP SEN
Uzaklarda,kimsenin işitmediği
bir neyin makamına tutulur kalem.
Taşlara ay çarpar
revaklara rüzgâr.
Bana,
hep sen.
Sanki asırlarca buhur tüttürülmüş
eski bir dergâhın eşiğinden
ruhum geçer de
ardında ürperen bir koku kalır.
Ne adını çağırabilirim
ne yokluğunu inkâr
Dilsizim.
Kanarya Banu Dağ
*
Göç eden kuşlardan çok, yuvasını içinde taşıyan insanlar yoruyor göğü.
Hem bilmiyor musun?
Sonbahar, o eski sonbahar değil.
Bahâne döküyor insanlardan...
Kanarya Banu Dağ
*
"Hoşçakal ey hayat,
bütün ömürler gibi bitiyor işte bizim de ömrümüz…
Bir vedâ divanının solgun sayfalarıdır dökülen bu yapraklar…🍂"
Ahmet Telli [1946-2026]