Her gün arefe

Sensiz ilk bayram sabahım diye ne seni, ne sevdiklerimi ne de bayramı üzmeyeceğim... 

Bugün kimse gözlerimde yaş göremeyecek... 

Senden sonra bana her gün arefe... 

Kavuşunca yaparız bayramımızı anne... 

Yine bir roman denemesi

"Belki de ölmeden önce kendimle barışırım, affederim kendimi..." diye içinden geçirdiği anda gözleri pencereden gözüken gökyüzüne ilişti...

Kaçamak bakışlardı bunlar, biraz ürkek, çokçası mahsun, belki de bir suçlunun yorgun fakat umut dolu bakışlarıydı... 

Sonuçta Kur'anı Kerim, "Allah'tan ümidi ancak kâfirler keser" buyurmakla kalmıyor, "Allah, bütün günahları affeder." ümidi, şefkati ile kullarını kuşatıyordu. 

Kul yeter ki pişmanlığında samimi olsun ve aynı günahlara dönmemek için azimli, kararlı olsun... 

Allah teala, kendisine dönüp, boyun büken, gözyaşı döken nadim kullarının bu tevbekâr hallerine çok sevinir, memnun olurmuş. Bunu da Sevgili Peygamberimiz (sav) ashabına anlatmıştı. 

Son nefese kadar ümit kapısı açık. 

Bunlar aklından geçince, yerinden doğruldu, pencereye yaklaştı, tülün arkasından uzun uzun ve huzurla bulutların şekillerinde anlam aradı... 

Ve kararını verdi; bu bayram sabahı, ilk önce kendisiyle barışıp, bayramlaşacaktı. Annesiz ilk bayramında yapacaktı bunu... 

https://youtube.com/shorts/KMAZKsJ23Jk?si=prwe6gc5fFfMsP9j

Zor bir soru!

"Murat Hocam sizden bir istirhamım olacaktı..

Kabul buyurursanız şayet ..

Mübarek gün bu aciz kula şifa olabilirseniz  mutlu kılarsınız biz sözde bilmiş ama teoride  sınıfta kalmış cahil kulunu…

(Herkeste kendini kurtarmanın peşinde)

Şöyle ki yakın bir dostum var bu konuyu kimseyle paylaşamayacak kadar içine kapanık bir dert ki azap kıvrandırıyor…

Ne bilsin elalem dört duvar içini..

O da öyle bi çare suskunluğa gömmüş hislerini…

Ne yapsın bu kadın siz onu tanımazsınız ..

Bir yabancı belki anlar dedim danışayım…

Her konuda engin bilginiz olduğu aşikâr..

Yıllardır takipçinizim…

Fakat bu konuda hiç bir makalenize rastlamadım okumadım…

Ve lütfen fikren hür cüzi iradenizle cevaplamanızı sizden rica ediyorum…

Bir erkeğin gözünden merhamet duyarak değil 

Bir kadının sabrından söz ediyorum…

Üstelik evliliği sevgi üzerine değilse

Kardeşçe bir evde yaşamak doğru mudur?

Dinimiz bunu mu emrediyor…

Bu aciz kulu aydınlatırsanız Mutlu oluruz…

(Hani hocaya soruyu soran kişi ismi lazım değil )

Hah ona işte bu cevabınız…

Günahsa bana da günah öyle değil mi?

Haklarıma ihlâl…"

Estağfurullah...

İtimadınız ve iltifatınız için teşekkür ediyorum. 

Biraz fıkıh, dini bilgim varsa da fetva verecek bir hoca değilim. Kıymayın bana! Çok zor bir soru ve vebali büyük! 

Benzer bir soruyu Sorularla İslâmiyet sitesine bir kadın sormuş. Uzunca şöyle bir cevap vermişler: 

https://sorularlaislamiyet.com/kocam-eslik-gorevini-yerine-getirmiyor-ne-yapayim-0

Tabii ki dinimiz karı kocanın kardeşçe yaşamasını emretmez, bilakis bunu zulüm olarak görür. Evlilik, hayatı aynı pencereden, elele, gözgöze, gönül gönüle seyredip, birlikte yaşamak ve konuşarak paylaşmaktır. 

Sizin ve eşinizin yaşını bilmiyorum. 50 üstüyseniz cinsellik zaten hormonel seviye ile orantılı düşecek ama... Cinsellik ille de o son nokta değildir. Ruhsal, dokunsal olarak, ilgide azalma olmadan bir ömür devam edebilir, etmelidir. 

Yaşınız 40'ın altındaysa ve çocuk da yoksa evde eş olması gereken kişiyle kardeş gibi yaşamanın da bir anlamı yok... 

Her zaman söylediğim gibi, cinsellik para gibidir, her şey değildir ama çok şeydir. 

Onsuz evlilik düşünülemez. 

Gençseniz size yazık, yaşınız varsa eşinize de yazık. 

Zannedersem bahsi olmadığına göre şiddet ve çeşitleri yok. Fiziksel ya da psikolojik aşağılama vs. 

Adamlar boşanınca hiç bir yere sığamıyorlar. Kadınlar öyle değil, sosyal hayatları şahane devam ediyor. 

Ömrümün merhametinin çoğaldığı demlerdeyim, (tabii hayatımda hak etmeyen kişilere merhametim sebebiyle çok zarar, keder görmüşlüğüm de olmuştur!) bayramüstü duygusallığım had safhada... 

Benden boşanın diye bir tavsiye beklemeyin. Zaten verdiğim link sorunuzu cevaplıyor.

En iyi fetvayı kalbiniz verecektir... 

İki mesele

Ramazanı şerifle ilgili iki zorluk ve nasip... 

Onların yanında açlık susuzluğun lafı bile olmaz;

Ramazan ayı nasipli talibini dönüştürür...(Geliş gayelerinden biri budur.) 

Bundan zoru da o dönüşümü, yani ruhun kazanımlarını, kuvvet bulmasını, manen zenginleşmesini bir sonraki ramazanı şerife kadar muhafaza ederek yaşayabilmektir...Bir ay boyunca tamir ve tadilat evresi bitip, ruhu tedvin safhası başlar. 

Bu ayın gelişine sevinen ve hürmet eden insanlara kalan ömründe uçabilsin diye bu kutlu ayda bir çift kanat takarlar, pek çoğumuz o kanatları kısa sürede düşürüp kaybederiz... 

Her yeni gelişinde, giderken bıraktığı gibi bulmak ister bizi. 

*

Namazı eda ve namazı ikâme etme meselesine de işaret edersek;

Namazı vakti içinde kılmak yani eda etmek büyük bir nasip iken, yine o eda esnasında bir çift kanat takarlar ve bu miracı manevi olur. 

Yine pek çoğumuz o kanatları diğer vakit girene kadar kaybederiz! Çünkü namazı eda ile ikâme etmek arasındaki anlam ve hayat farkını bilmeyiz. Namazı, vakti girince belli fıkhi şartlara uyarak eda etmek sanırız. Kur'anın "namazı ikâme ederler" mealli ayetlerinin- merak edip- tefsirine bakmak hiç aklımıza gelmez. (Bugün bak olur mu?) 

Namazı ikâme etmek, namazlar arası ve son nefese dek sürecek olan büyük nefis cihadıdır ki, namazları vaktinde eda da ancak bu şekilde yerini, manasını bulur.

Namazı ikâme etmek, bir ömür sürecek sınavda agâh olmak ve nefse yüz vermeme disiplinidir. Kuldan beklenen ahlaki olgunluk/ güzelleşme, dürüstlük ancak o zaman mümkündür. 

Not: Orucun yeri ayrı, namazın yeri ayrı; günlük yaşamın yeri ayrı dediğin anda, bu konuyu anlamaktan zerrece nasibin yok demektir! 

Haklı sitemler

"Daha, önce de yazmıştınız, sonunda gitti güzelim şarkılar. Eski Facebook hesabınız için de bir dediniz, iki...derken silmiştiniz. Bize de zorunlu saygı duymak düştü, üzgün ve kızgın bir saygı tabii. "

- Buna benzer kendince haklı tepkilere ben de saygı duyuyorum. Eski facemi silmeyip dondurabilirdim, haklısınız. 

ama güçlü sebebim vardı... 

Annemin ardından boşluğu doldurma çabalarından bir çabaydı diyelim. 

Asıl daha kötüsünü haber vereyim mi..? 

Geçen gün, bloğumu silmeyi düşündüm. Blog mutfağına girdim "Blogu kaldır" butonuyla gözgöze geldik! Nasıl haykırıyor, yılların emeklerine acımıyorsun, onca dostu, okuru üzmeyi göze alabilecek misin... 

Dedi de dedi... 

Neüzübillah deyip çıktım... 

Galiba unutulmuşluğa karışasım var. 

Bayramda faceme dönerim diye bir aylığına dostlara veda etmiştim ama sanki biraz daha uzatasım var tatili... 

Bayram

Birileri bayram geliyor diye seviniyor, 

Birileri de "bayram" bitiyor diye üzülüyor!.. 

Güle güle Suno!

Yukarıdaki mail Suno'dan...

Sözler bana ait olunca tüm haklar bana ait ama... 

Suno'nun kullandığı/ klonladığı ses gerçek bir sanatçınım birebir sesi olursa... Ki Suno bu konudaki sorumluluğu anlaşma uyarınca tamamen biz amatörlere yüklüyor, yani asla sorumluluk kabul etmiyor! 

(Kendisi de yıllık 300 milyon dolarlara varan voleyi vuruyor!) 

Bu işe emek verip, ekmek yiyen şarkıcılar ve ekipleri Suno gibi yerlere ve şarkı üreyen hesaplara davalar açmaya başlamışlar bile... (Çünkü gelecekleri, meslekleri hızla eriyor!) 

Ve tabii Adli Bilimler Enstitüsü gibi yerler ses tespit işinde davacılara yardımcı... 

Sözün özü dostlar! 

Siz de benim gibi üzüleceksiniz ama kanalımdaki tüm şarkılarımı kalıcı olarak sildim!.. (Önce kendime kalsın diye silmedim, "gizli" yapmıştım. Youtube yapay zekası niyetimi anlamış gibi ikaz etti. Silmedikçe, sizden paylaşanlarda video gözükecektir, ikazı ile kalıcı sildim) 

Şayet buradan, Facebook'tan  İnstagramdan ya da kanalımdan (Youtube)  indirmiş, herkese açık paylaşım yapıyorsanız, sorumluluk kabul etmediğimi bilin ve videlarımı 

( mp3 vb) silin derim... 

Hüznüme iyi bir teselliydi sanki bu uğraş. Farklı bir deneyimdi, teşekkürler Suno...

Yaren Leylek kadar olamadık!

Onlar 15.kez kavuşmuşlar... 

Biz 1 kere bile kavuşamadık Rüveyda... 

Demek birimize bir çift kanat gerekiyordu, 

O da bizde yoktu... 

Gecenin İçinden Geçen Su

Kar yağıyor üsareye, sırrını döküyor tüm aynalar.

Şehirde Meryemi sükût, 

herkes kendi kalbinin kapısını içeriden kilitliyor.

Hatıralar tablo gibi asılı

duvarı olmayan her evde, yarım bırakılmış bir tuval!

Yüzümde kuruyor yıllar.

Annem söylüyor; 

"İnsan kendi kalbini taşırken yoruluyor. İşte o zaman suya bakmalı."

Onun için ben suya bakıyorum

bazı geceler.

Dağ başı kadar yalnız oluyor insan.

İntizar, kurak bir kuyuda bekleyen suya benziyor.

Üryan bir kabuğun kırılışı bu, dinmek bilmeyen gece sisi.

Yeryüzünün eski hikâyeleri dolaşıyor zihnimde.

Harut ile Marut’un gölgesi değil

insan kendi hilelerinde tâlim ediyor büyüyü.

Öyle ince tuzaklar kuruyor ki

Şeytan bile, yanında toy!

Bir söz dolaşıyor iki kalbin arasında

Şüphe ve gölge!

Daha dün su olan iki insan

şimdi kezzap birbirine.

Aşkın hezimeti başlıyor

gözler gözlere değmeden döşeniyor gurbet rayları.

Şehirler uzak değil

insan hayın, yollar mayın.

Bozuk saatler işliyor

boğuk bir nağme dolaşıyor sokaklarda.

Herkesin içinde notasız makam, çöken akşam.

Kendi hikâyesine inanmayan bir kalp çarpıyor.

Eller el oluyor kendi ellerine.

Kimse kimseyi tutmuyor

Ah herkes kendi düşüşünün tanığı.

Koşuyoruz, Burak sandığımız umutların ardından.

İnsan, bir ceylanın karnındaki miski bile kirletiyor.

Hatıra odunları, gözyaşlarından kör kütük ıslak!

Tutuşmuyor esrik hülyalarda,

kül bile sâdık değil ateşe.

Suyu bırakıyorum

Karı bırakıyorum

Dağ başlarını bırakıyorum

İçimde bir şey kalıyor

Bozuk saatler gibi işliyor

Boğuk bir nağme gibi sürüyor

Notasız bir makam gibi çöküyor.

İnsan ne dost, ne hasım.

Yalnızca iki büyünün arasında kalan

yaralı bir kalp.

Kar yağıyor üsareye

Su hâlâ akıyor

Gözlerimde ceylanın ürkekliği

Her fısıltı bir yara

Her bakış külliyat

Bir ölüm gerçek

Bir ölüm!

Ve ben çıkıyorum aynalardan.

Kanarya Banu Dağ

Anlaşılır belki!

Oğuz Atay, Tehlikeli Oyunlar'da:

"Yıllardır taşıyorum içimdeki çocuğu; yaşamadığı için büyümedi hiç." der... 

2025 bu adamın ölüm yılı oldu... 

Annem ve ütopyam benim dolu dolu hayata tutunma sebebim oluyorlardı. 

Annemi öteye, Rüveyda'yı da mektupların arasına uğurladığım hakikati bir şarapnel parçası gibi kalbime saplanınca; ortada ne bir gaye, ne bir yaşama sebebi/sevinci kalmamıştı... 

Şimdi anlaşılmıştır 2025 için niçin öyle dediğim... 

Biri üzmek isterken, güldürdü!

"Marifet iltifata tabidir derler üstadım, acaba eskisi gibi uğrayan yok diye yazma şevkiniz kaçmış olmasın!? Özür dilerim kırdıysam"

- Güldürdünüz beni... 

Ve hiç tanımadığınız çok belli... 

Burası öncelikle kendim için, kendime meşgale, kendime teselli, kendimden kendime anlayacağınız. 

Bu arada değer verip (face insta gibi aktif takip imkanı olmadığı halde) yıllardır unutmayıp takip eden kendime kadar okurlarım da var, sağolsunlar. Hem de dünyanın nerelerinden, hadi bir bakalım:)

Çok önemsediğim bir şey değil!

Kibir olmasın, 

Muhatabım merakta kalmasın, 

Üzülmesin diye cevap verdiğim mailler olabiliyor. Tabii genelde buradan cevabı tercih ediyorum ki soru üstüne soru yazışma uzamasın. Zaten emin olun bu sebepten olsa gerek eskisi gibi çok mail almıyorum. 

Herkes kendi dünyasında çabalıyor ki dünya dediğimiz de şaşkın ve sarhoş, ne zaman nerede ne olacağı belli değil. 

Gerzek, sapkın liderler başa geçmiş, bolca huzursuzluk üretip, kan içiyorlar! 

- Şarkılarımı ya dizi izlenme ya da uyku zamanı yayınlamam doğru değilmiş! 

Yahu benim beğeni sayısıyla ilgilendiğim nerede görülmüş. Şarkılarımı önce kendim için yapıp yayınlıyorum ve sonra severek dinleyen, hatta indiren bir kaç gönlü güzel için... Ne zaman eserse yayında yani... 

Bingo! 

O tespitiniz doğru tabii. 

Facemi Ramazanı şerif tatiline aldığım gün burada da bir ay sessizlik olacaktı, başta dediğim sebeplerden "yıkılmadım ayaktayım!" anlamında arada bi (ce) diyorum işte... Yoksa şiirimsi şeyler sanmam ki zuhur eylesin. Ne istek var ne de ilhamiyenin bu taraflara uğradığı... 

Yorgunum Rüveyda

Yıllarca kendimi, kendim sandığım bir şeyi belki bir ukdeyi, sevdayı tekrarladım durdum... 

Ne ben yazmaktan usandım, ne sizler okumaktan... 

Yazdıklarım nesirdi ama şiir diyemem, hüznümün kırıntıları... 

*

Yorgunum Rüveyda! 

Gelmeyişine, gelemeyişine, hiç gelmeyecek oluşuna... 

*

 

Nadas mı bu yazmayışım, yazamayışım, final mi, ben de bilmiyorum...

Yorgunum... 

Ramazanı şerif iyi geliyor yorgunluklarına, usancıma, doymuşluğuma... Annemsiz ilk ramazanı şerifim ve sonuncu olur inşallah...

Merak ediyorsunuz diye bu satırlar. 

Hele geçen gün, şarkılarımı kaldıracağım dediğimde onlarca mail, bir dövmediğiniz kaldı:) Korkudan vazgeçtim:) 

Yorgunum Rüveyda, 

Gelmeyişine, gelemeyişine, hiç gelmeyecek oluşuna... 

Bir denizkızı gibisin... 

Bir hayalden öte, bir hayalden yakın... 

Çok yakın... 

Nefesime karışacak, ruhumun sokaklarında dolaşacak kadar... 

Gözlerinin içinde kalsaydı gözlerim. 

Ellerimin içinde kalsaydı ellerin. 

Birlikte aynı denize, aynı ufka bakıp, 

Aynı şeylerin hayalini yüzdürseydik. 

Ömür geçiyor Rüveyda! 

Azımı çok anla... 

Beni düşünme, 

Sen mutlu yaşa...