Duruşu, kimliği, kimsesizliği, hali...
Hayatın bir aldanmaca, bir oyun olduğunu çok sonra anlıyor insan, son dönemece yaklaşırken...
Sessizce gitti annem, dudaklarında tebessümle...
Ondan kalanları toplarken bir daha tekrarlanan koyu bir hüzün...
Her yerden esmekte sessizlik, bir kamçı gibi.
Ev sessiz, odası sessiz, hayat sessiz...
Gitmek için geldiğimizi bilsek de bu gitmeler tarifsiz, bu harfler mecalsiz.
