Yeni mi fark ettim tenhalarımla çekişen ıssızlığımı...
Hayır!
Yalnızlık hissiyle çocukken, babaannemle aynı odayı paylaşırken tanışmıştım...
Onu en çok sabah namazını kılarken uyuyor gibi yaparak izlemeye bayılırdım. Duaları, yakarışları öyle güzeldi ki...
Benim için günün en güzel saati olurdu.
Yalnızlık diyorduk;
Yakışıyor bana yalnızlık...
En azından birilerine hatır için tebessüm, tiyatral kahkaha mecburiyeti yok...
Yalnızken kendime güzel, samimi latifeler de yapıp, mis gibi gülüşüyoruz...
Alo!
Ruhumdan, bedenime!
Hadi iyisin, annemle uyandırıldın geceye...
