Zamanın saçlarına aklar düştü!
Bülbül sabrını tüketip,
Uzak diyarlara göçtü,
Seni beklerken...
Burnumda o gül kokusu,
Bir lahza olsun azalmadı,
Her ah edişimde,
Daha da koyulaştı!..
O da olmasa,
Nasıl teskin ederdim,
Şu yaralı mahzun kalbimi,
Seni beklerken...
Bir ikindi hüznü gözlerimde,
Ufuklarda ararken gözlerini,
Hiç azalmadım görüp dururken...
Yoksa çoktan okurdum kendi selamı,
Seni beklerken...
Canıma uzak düşmüş insanlar arasında,
Bir ömür geldi geçti.
Baharı yazı şimdi hep hazan kuşatmış,
Dallarda bir ağıtın nakşı...
Seher kuşları dahi suskun
Ve ecel yollara düşmüş,
Seni beklerken...
Sustuklarını duyarım,
Avaz olur buralarda yankısı...
Kömüre durmuş ağaç misali,
İçten içe yanarım...
Dumanımı, rastlasaydım;
Belki bir Üveys gönüllü fark edebilirdi...
Seni beklerken...
Satıhta yüzerken insan,
Gafletin içinde boğulurken,
Züleyha'nın derdini ne bilsin!
Bilsin de onun gibi ağlasın...
Ahının ateşini gözyaşıyla harlasın...
Bir ömür bir aşk'a yansın...
Sessiz gecelerimde
Bir "Hu" nefesi,
Manasızlıkların üzerini örter...
Asıl ayrılık bir gönlün,
Sensiz kalışı, bilirim...
Andıkça vuslata dirilirim...
Leyla da sensin,
Rüveyda da sen...
Mecnun benim bu gece,
Desturunla meczub da...
Ah, kalemim ketum kalmak ister!..
Herkes nasibince,
Bana sus diye göz eder...
Maveradan esen ılık bir rüzgâr,
Her sabah ruhumun penceresine,
Senin kokunu getirdiği demlerde,
Gözlerim kapalı,
Kalbim sonsuza açık,
Avucumu içime çekerek öperken,
Bir şiirde anlatırken,
Saklanır, saklarım,
Seni beklerken...
Bu yorgun ve hüzün yuvası gözler,
Ümidini hiç kaybetmedi,
Seni beklerken...
