"Niçin herkes bir şeylerden şikayetçi…?
Niçin bir yıldız kadar güzel olamıyoruz?
Ya da gökyüzü kadar sonsuz...
Karamsarlık kararttı kalpleri
Hep başkalarını suçluyoruz...
Kendimizde neyi eksilttik,
Bakmıyoruz,
Dönüp içimize…
Değerli olanı kenara ittik
İyi hissettireni nasılsa orada o
Dedik…
Vefayı elimizin tersiyle ittik…
Menfaate çevirdik…
Kendini güzel pazarlama devri;
Kimi sözlerle kimi eylemlerle...
O gönül hissedarlığı yerini
Yalana bıraktı…
Merhamet o zaten bitti!
Elimizde ne kaldı?
Sevmek derdi..
Sevilmeye ihtiyaç
Ve çağımızın derdi
Yalnızlığa tutunduk …
Bunu biz yaptık..
El birliğiyle…
Şimdi tutuşmuş gönüller
Kim nerede…
Eserimi ayakta alkışlıyorum…"
Bitter
Derin bir mektup...
Teşekkür ediyorum.
Kalplerimizin açlığını unuttuğumuzu, nefislerimizin mızmızlanmasının, egomuzun açlığını önceleyip, dert edindiğimizin hakikatine vurgu yapan bir mektup...
Evet, sevilmek istedik, hiç değilse sevildiğimiz kadarına razı mı olduk?
Sevildiğimizden çok sevmekten de korkmadık oysa... Çünkü bu bildik bir alış veriş değildi. Karşılık bekleyen tüccar değildik. Sevgimiz bilinsin yeterdi, hatta bilinmese de olurdu. Biz biliyor ve o sevgiyi içimizde yaşatıp büyütüyorduk ya... O sevgi ile varlığımızın anlamı çiçekler açıyordu ya...
Yeter ki "O gönül hissedarlığı yerini
Yalana bırakmasındı..."
Yeter ki sevgimiz gadre uğramasın, horlanmasın, yok sayılmasındı...
Yok sayılsa da yok sayan yokluğa düşerdi de sevgimize yine de yara alsa da zeval gelmezdi ki...
Tüccar değiliz, tüccar gibi sevmeyiz, hesapla, menfaatle, karşılıkla işimiz olmaz bizim...
Nasıl ki en sevdiğimiz ölünce, sevgimiz de ölmüyorsa ve ölüm ötesi bir sevgiyi birlikte yaşatıyorsak, sevmenin kutsal bir pınardan ruhumuza saçılmış konfeti olduğunun şükrüyle sevmekten düşmeyeceğiz...
[MM]
