Geçen ay akrabalarımızdan eniştemi kaybettik. Eşinden sonra geriye kalmış ve çocuklarının yanına da gitmemişti. Her cuma arar, duasını alırdım.
Çocukları akıl edip eve kamera koymuşlar da, düştüğü yerde görüp hastaneye... Yoğun bakımda 3-4 gün kaldı ve uğurladık!.. Yalnız yaşayan insanları, yaşlıları ihmal etmeyin diye bu yazı. Hem moral bozukluğuma iç dökümü...
İsmet Özel'in:"Hepimiz ölecek yaştayız!" vecizesini çok severim.
Kamera ile gözetlenmeyi sevmem de istemem de.
Hem yaşım başım, fiziki kimyam ölüm emareleri göstermiyor henüz...
Yine de...
Siz dostlarımdan dua istirham ediyorum.
Mekke, Medine'de ölmek büyük hâyâl...
Bir cuma bizim camide, belki...
İyi olurdu.
Ya da eş-dost, kardeşler falan bir aradayken, birden bir sancı...
Bu daha da iyi, pratik...
Hoop gasilhaneye durumu yani!
Evde saatlerce kokmadan!..
Ve mümkünse pazar günü olmasın, herkes dinleniyor, fazla uyuyor.
Pazar sabahı gün doğarken ölmüş olsaydım, saat 13:00'de ilk wp mesajlaşması... Ooo hem de bu sıcakta 😥
Ve mümkünse ilk ya da sonbaharda yağmursuz, çamursuz bir günde olsun...
Ve asla yoğun bakımda olmasın.
Kimselere yük olmadan...
Ve inşallah tebessümle...
Biliyorum, çok ısmarlama bir ölüm...
Ee anladınız işte!
Bu kriterlere uygun dua istiyorum azıcık sevgisi olanlardan...
Dibin notu: Hemen, evlen yalnız olmaz mailleri gelmezse iyi olur.
