Bir isim versem

Zengin gönüllü

Fukara adamım

Bir isim versem 

Bu ayrılığa

Birden fazla

Karadan kara

Nurdan nur

Zevalden önce

Seherden sonra

Kağıttan keskin

Kaleme müştak

Bir isim versem 

Bu ayrılığa

Kalem ağlar

Kâğıdın canı yanar

Bir isim yetmez

Ömür isminsiz yürümez

Epeydir okumuyordum

Kısa süre için kanalıma da attım. Oradan ses olarak indirmek istiyorum, başka yol bilmiyorum da... 

Fon müziğini Suno'da yaptım, çok güzel bir fon yaptık zilliyle:) fon kışkırttı okumam için, yoksa okumak aklımda yoktu. Yeniden bulaşmış oldum Suno'ya... 

*

Annemle bazen tatlı şeyleri kaçırınca; "içkimiz mi var, kumarımız mı"der (bir Suno, bir bloğum var yalnızlığıma arkadaş) basardık kahkahayı. Ben kilo bahsi geçince espirinin dozunu acımasız bir ironiye yükseltip:

- Bırakın kadını ne istiyorsa yesin, şişman ve mutlu ölsün! derdim. (Pisim kabul) 

İyi ki de öyle yapmışız. Sevdiği şeyleri hiç kısıtlamamıştım anneciğimin. Derdi ki:"Bu evde en çok ne hoşuma gidiyor, biliyor musun?" Ne diye sorardım. 

"- Akşam oturmalarımız, çay sefalarımız, senin sunumların." derdi. Kalkar şılap diye öperdim. Ona gündüz göstermeden buzdolabına zula ettiğim sürpriz tatlıyı servis edince, çocuklar gibi sevinirdi. "Bunu ne ara aldın, hiç görmedim. "

Aklımda bunları yazmak yoktu, yine parmaklarımın duygularımla işbirliğinin kurbanı oldum.