Gönlüm yaşanamamışlığın yorgunu.
Dallarda yapraklar, içimde kırıklıklar,
Sarıya direnmiyor artık alnımdaki kırışıklıklar...
Soğuk rüzgârlar pencerelerime sökün etti,
Mavi desen, çok uzaklara göç etti.
Geceler artık daha soğuk ve gri...
İçimde bir eylül mahzunluğu,
Her oda, kelimelerin harman yığını.
Yüzüme yüzüme çarpıyorlar,
Kaybolan hayatımı...
İçimde bir eylül mahzunluğu,
Parklar çocuk cıvıltılarıyla vedalaşıyor,
Parklar yaprak ölüleriyle ağlaşıyor!
Koca bir yıl, göz açıp kapayıncaya kadar kışa koşuyor?
Annemin seslenişleri kulaklarımda çınlıyor!
Artık ismimi bana hiç bir ağız duyurmuyor...
Sanki yol bitmiş, hadi diyecek bir ışık gözleniyor...
İçimde bir eylül mahzunluğu,
İçimde, yarım bir ömrün mahrumluğu...
İçimde bir hasretin avuntusu...
