Günler avuçlarımıza konmadan uçup giden serçeler gibi...
Artık spor yürüyüşleri de bıraktım.
Kent Parka gitmeleri bıraktığım gibi..!
Eskiden canıma teselli olan şeyler, son zamanlarda pek tat vermez oldular!
Dünü kahve içmeden geçirmişim mesela...
Vaki değil, kıyamet alametleri değilse de
Canımın çekilme işaretlerinden olsa gerek!
Bilirsin kahve olmazsa olmazlarımdandır...
Artık olması gerekenim olmayınca, diğerlerinin de pek bir önemi kalmıyor galiba...
En çok da gün batımlarında batıyor, dalıyorum...
Bir aşka sarılamamanın sancısını dibine kadar yaşıyorum...
O anda bir şarkı dinlemem şart oluyor.
Ah evet müzikten kopmadım, henüz...
Şiire benzer şeyleri karalamaktan da yorgunum.
Eskiden terapi olurdu ruhuma...
Şimdilerde ona da üşenir oldum.
Anlayacağın hiç bir şey olamadan...
Mezar taşında iki sıra isim olacağım...
Bazı şeylere insanın kendisini zorlaması ne acı!
Yaşamak gibi...
