İçim kendimin kuraklığına bir daha küstü...
Gönlümün seherinden bir yusufçuk havalandı,
Bizde dünyalık dert sandıkları hep maveradandı aşksızlıktandı...
Gönlüm Yusuf' yüzlü, Mustafa sözlü sevdalarda arlandı... (as)
Gönlüme derman yine kendi derdi dermandı...
(*) Yusufçuk kuşu, kardeşin kardeşe yaptığı haksızlığı gören kumrunun acısı hiç dinmemiş ve o günden beri hep “Yusuf'u tutun, Yusuf'u tutun” diye ötmeye devam etmiş. Bu nedenle de bu haksızlığa ötüşüyle isyan eden bu kuşun ismi Urfa yörelerinde "Yusuf'u tutan" olarak bilinirmiş.
