Bir kısmı da "ya uzun yaşarsam!?" kaygısında...
Ben ikinci grupta yer almaktayım. .
Geçen yıl bu zamanlar annemle yaşadıklarımızla ne kadar haklı olduğum teyid edilmiş oldu...
Yaşınızın ilerlemesiyle orantılı sağlık geriliyor ve en başında da akıl sağlığı geliyor. Bunama, unutma, anlama, idrak... Bedensel arızalar ikinci planda kalıyor.
Eskiden yaşı 80'i geçtiği halde civa gibi tabir edilen ihtiyar delikanlılar çoktu. Ne demans, alzheimer, vb. psikolojik rahatsızlık belirtileri olurdu ne de bedensel işlev kaybı...
Yaşam kalitesinde azalma, gıdalar, betonlaşmış kentler içinde yalnızlaşan huzursuz insan, moral motivasyon azalmasının etkilerini bağışıklık sisteminin çözülmesi ile eşzamanlı olarak da başkalarına her anlamda muhtaç hale geldi.
Geçenlerde bir araştırmada yalnız yaşayan insanların sayısında büyük ve ürkütücü artıştan söz ediliyordu.
O, mutlak dünya finalini her canlı mutlaka yaşayacağına göre, sağlıksız, yalnız, mutsuz ve başkalarına muhtaç/yük olmaktansa, sağlığı kaybetmeden terki dünya eylemek daha iyi değil mi? (Keşke elimizde olsa)
Geçen yıl yaşadıklarımızdan (aylarca yoğunbakım da dahil olduktan) sonra Kanuni Süleyman'ın o meşhur:"Olmaya devlet cihanda bir nefes sıhhat gibi" sağlığın en büyük zenginlik ve nimet olduğu üzerine yazdığı dizelerinin önemi ve gerekleri üzerinde dikkatli ve özenli olmak borcundayız.
Ve
İnanın günlük yürüyüş, az ve bilinçli yeme vb şeylerden çok daha önce gelen şey moral...
Morali en başa koymanızı tavsiye ederim. Umudunu, yaşam sevincini kaybetmiş bir beden, hızla direncini kaybedecek, kolay hasta olup, çabucak sağlık sorunları yaşayacaktır...
