İçimde saklı olan

sen ey!

niçin hep, işlediği günahtan sonra, 

gam kapısının eşiğinde,
yana yakıla el açan bir mücrimin, 
avuçlarına döktüğü hasretler,
nedametler gibi, aranılan oluyorsun? 

kendisini dövdüğü anda gidip ''anne'' diyerek
annesinin dizlerine sarılıp ağlayan çocuk ben miyim?
dönüp dolaşıp gidilen kürkçü dükkânı desem 
yanlış anlaşılır! 
dönüp dönüp nefesinden öpülen,

öpmeye doyulamayan kadın desem, 
belki meramım hissedilir...

biliyor musun kalbim? 
''son'' dediğimde içimde ne fırtınalar koptu!
uçurumlardan düştüm!
boşluk baştan sona ben oldum!

sana yazamamak, seni yazamamak asıl ayrılık bu!
babam öldüğünde bile hissetmemiştim bu yetimliği!

sende öğrendim mahrum kalıştaki mahzunluğu...
ne isyanlar açtı kabullenilmemiş bu hazin bir finale...

adını anmayacağım! 
mektup da yazmayacağım diye,
sen ey!
kalbimden silinmiş mi olacaksın? 
seni anmadığım gün asıl ben ölmüşümdür!
istesem de geçemiyor, gidemiyorum senden. 
burnumda sızı, gözlerimin kıyısında sızıntısın sen!
şiirlerin teması, şarkıların bestesi, güftelerin canısın...
unutmak ne mümkün, adını anmadığım seni..!

Viyana gecelerinde senmişsin aradığım, o soğuk mevsimde. 
Karl Meydanında avare avare gezişlerimde beni üşüten...
Salzburg'un eski dar sokaklarında karşılaşmayı umduğum.
Eyfel'den Paris'e hüzünlü dalgın bakarken de düştüğüm arayış...
Stefan Zweig'ın o beni ağlatan kitabında gördüğüm kadın,
Milena için çırpınan Kafka'ya dudak büktüğümde, 

kalbime oturan senmişsin. 
adına kitaplar da yazsam, 

mektuplara son demekle sen son olmuyorsun ki,
mektup yazmasam şiirler var. 
şiirler sussa, melodilere kim engel olabilir?
hep içimde çalan güftesi bende saklı,

o içli nağmeleri kim susturabilir?  

sen ey!
hüznümün ifadesi kadın!
belki bir gün çıkar gelirsin diye içimde saklı bir ümitsin. 

[2020]

Kıskançlık üzerine kısa bir cevap

Soru :"Murat Mesut'un eşi olsa nasıl kıskanırdı?" şeklinde gelince, basitleştirerek kısadan cevaplamak isterim. 

• Kıskançlık nedir? 

• Övülen ve yerilen kıskançlık

• Kıskançlık türleri ve hased ilişkisi. 

Gibi üst başlıklar etrafında mini kitapçık (risale) yazılır ve yazmışlardır. Bazı kalın ciltli eserlerde de ayrı bir bab açılıp detaylı incelenmiştir. 

Mühür Gözlüm türküsündeki gibi hastalıklı bir kıskançlık değil! "Seni doğuran anandan" (Mübalağa sanatı) Bu türden bir kıskançlıkta sevgi-saygı güven kısa zamanda ölür ve bunu hiç bir normal kadın/erkek yaşamak/yaşatmak istemez. 

Karşı tarafı bunalıma itip, birlikteliği uçuruma atarsınız. 

Kıskançlığın sınırlarını aşmadan kıskansanız da günümüzde anlaşılası değil! (Zaten kastettiğim mânâdaki bir kıskançlığı günümüz kadınları şiddetle reddediyor ve öyle bir ilişkiye şans vermiyorlar! Sınırsız özgürlüğe zinhar gelenekçi bir kıskançlık pranga vuramaz!) 

Net anlaşılması için örneklendirirsem: Murat Mesut, eşinin poz poz fotoğraflarının internet ortamında dolaşımına kesinlikle razı olmazdı. Hele o öpücüklü mucuklu pozlar!.. 

Ne diye yaban gözler bana ait olanı diledikleri zaman, diledikleri kadar izleyip, incelesin ki... 

"Ne güzel gözleri, dudakları var" diye iç geçirişlerini düşünmesi bile, kocaman bir mutsuzluk/huzursuzluk sebebi olmalı. 

Yalnızca profil fotoğrafından örnekledim, varın gerisini siz kıyaslayın! 

Nasıl yani mi dediniz: Bana ait olan (kadının) gözbebekleri yabancı biriyle konuşması gerekiyorsa; yere, sağa-sola baksın ama karşı göze değmesin. 

Konuşmak dedik; işve, naz, kahkaha, (mimikler) yalnızca bizbize olunca... 

Hele oyuncuların yaşamları... Oraya hiç girmeyelim! 2saat önce eşin rol gereği başkasıyla... Neyse, sinir bozucu bir konu! 

Böyle biri olunca da haliyle zor adam yaftası ile ödüllendirilirsiniz.(!) 

Seni ben göreyim,ben izleyeyim, fotoğraflarını ben çekeyim, ben beğeneyim, ben bileyim, ben öveyim. 

Bu, sana yetmiyorsa, zaten görünmeyen kocaman bir eksiklik, yarım kalış var demektir... 

Biz birbirimize yetmiyor, tamamlayamıyorsak, fantazilerimizi doyuramıyorsak, boşluklar büyüyorsa... 

Orada birliktelik gibi görünen iki kişilik yalnızlık var demektir ki, sonun başlangıcı... 

Konuyu, görüşümü desteklemek, beslemek adına dini kaynaklardan, düşünür/uzmanlardan iktibas yapmadım, çünkü düşüncesizce/bilgisizce yapılan itiraz, kişi için manevi kayba sebep olur/uz...

Son cümle: Kadın için en hayırlı şey, mecbur kalmadıkça görmemesi ve görünmemesidir, der ait olduğumuz medeniyet. 

Not: Çok ekstrem bir şey gelirse aşağıya ekleyebilirim. Soru 1 haftadır cevaplamayı bekliyordu, gecikme için özür diliyorum. 

~~~ 

Evet yorumlar geliyor. Son cümle dediğim o veciz kadim söze şiddetle itiraz etmeden önce kopyala ve arama yap, bakalım seni nereye götürecek! 

Ve tavsiyemdir; İslâm'ı yaşamak başka, kalbinde hiç bir sıkıntı duymadan itikat edip iman etmek başka... (Bu satırların yazarı da yaşamada vasat bir Müslüman ama iman hususunda zerre tereddütüm, itiraz ve pazarlığım yoktur, olamaz.) 

Bu yüzyılda bize enjekte edilen felsefe, izm ve ideolojilerle dumura uğrayıp, saffetini kaybetmiş bir zihin ile İslâm nizamını anlamak sanıldığı gibi kolay değildir! Çünkü paradigma kayması yaşıyoruz! 

*

Teşekkür ediyorum. 

*

Kadın, toplumda var olacağım diye kendisini erkeklerin sömürü aracı haline getirmemeye dikkat etmelidir vesselam... 

* 

Tarihi arıza yaşayan bir milletin,150 yılda anlayışını, algısını değiştirdiler. Öyle sinsi bir çalışmaydı ki, artık  oryantalistlere iş kalmamıştı! Onların içimizdeki aparatları ile adı Müslüman, sanı ateist/deist bir güruh İslâmi değerleri küçümseyebiliyor, hatta alaycı bir dille hakaret edebiliyordu. 

* 

Hep aynı yöntemin yaldızlı kelimeleri: Özgürlük, çağdaşlık, erkek egemen toplum, bağnazlık, feminizm, her cinse/cinsiyetsizliğe eşitlik, kadın hakları, hümanizma... 

*

"Bana ait olan" derken senin anladığın anlamda bir eşyaya sahip olmak ya da marabaların ağası bağnazlığı bağlamında çok uzak, manevi aidiyetten söz ettiğimi anlamayan zaten bu bloğu okumasın! 

KİMSE AYNI KALMIYOR

Bir gün dost dediğin insanın avucuna bakıyorsun.

El değil.

Rüzgâr.

Tutmaya uzandığında çoktan başka bir mevsime göçmüş.

Çok geç anlıyorsun, yakınlık mesafeyle ölçülmüyormuş. 

Bazı insanlar göğüs kafesinin içinde bile gurbet.

Ben, en çok "biz" derken yalnız kaldım.

...

Çocukken hürriyeti gökyüzü sanırdım.

Büyüyünce öğrendim:

İnsan bazen kendi nefsinin boynuna taktığı tasmayı kolye diye seviyor.

...

Annem, "İlkelerini kaybetme." derdi.

Şimdi vitrinde etiketi değiştirilmiş ilkeler görüyorum.

İndirimde vicdanlar.

İki alana nice kul hakkı bedava!

...

Vefa, eski bir semtin yıkılmış çeşmesi gibi.

Suyu çekilmiş.

Önünden geçen herkes susuzluğunu başka yerde unutuyor.

Cefa ise inatçı bir sarmaşık.

Kapıyı çalmıyor.

Ah hırsız! Evin içine kadar büyüyor.

...

Eşya...

Ne tuhaf.

Bir sandalye, üzerine oturanlardan daha sadık çıktı.

Bir fincan benden daha uzun süre sakladı annemin dudak izini.

İnsanlar unutmayı öğrendi.

Eşyalar beklemeyi.

...

İnsi de gördüm.

Cinni de.

En çok da ikisinin aynı bedende oturduğu zamanlardan korktum.

Çünkü kötülük, her zaman bağırarak gelmiyor.

Bazen çok nazik konuşuyor.

...

Bir nida var içimde.

Kimse duymuyor.

Belki de kalbin sesi kulakların anlayacağı bir dil değildir.

...

Beşikle mezar arasında bize ömür dedikleri şey,

bir avuç emanetle bir avuç pişmanlığın aynı cebe konulmasından ibaret.

Ve ben,

her sabah kendimi yeniden toplamaktan yoruldum.

Akşam olunca da

eksildiğim yerleri yıldız sananlara gülümsemekten.

Kanarya Banu Dağ

Kalbime Mektuplar [46]

Canım yorgun kalbim! 

Ölmenin bedava, tebessümün karaborsa olduğu günlerden yazıyorum... 

Ölmek bedava da ya sonrası..? 

Tebessümün maliyeti günbegün yükselişte ve samimi ile sahtesini ayırt edebilmek herkesin harcı değil! 

Samimi, sıcak bir tebessüme hasrettik, şimdi ölüme de fitiz!.. 

Yeter ki ölürken o tebessüm çehremizde olsun... 

Bilmiyordum, öğrenince üzüldüm!

Muhsin Kızılkaya'nın Dostoyevski hakkındaki TV konuşmasına denk (*) gelişim, aşağıdaki YZ. notlarını burada paylaşma sebebim oldu. 

(Muhsin Bey'in yazdığı haber sitesi, kaynak gösterilse dahi izin almadan yayınlanamaz, dediği için o linki kaldırdım.) 

Her zaman söylerim; çok cahilim, bilmediğim şeyler sonsuzluğa merdiven ve ben onları hiçbir zaman öğrenemeyeceğim. Aşağıya Gemini'nin sunumunu aynen alıyorum:

*

"Muhsin Kızılkaya, 

Habertürk'te kaleme aldığı "Raskolnikov'un rüyası veya iki Dostoyevski" başlıklı makalesinde Fyodor Dostoyevski'nin "edebi dehası" ile "kötü, berbat bir dinci-milliyetçi" olarak tanımladığı siyasi kimliği arasındaki keskin çelişkiyi ele almıştır. Kızılkaya'ya göre Dostoyevski, romanlarında insan ruhunun derinliklerine inen evrensel bir dehayken; edebiyat dışı politik metinlerinde, özellikle Türklere ve İslam dünyasına karşı ağır ön yargılar barındıran bağnaz bir Pan-Slavisttir.

Muhsin Kızılkaya'nın analizinde öne çıkan temel argümanlar şunlardır:

1. "İki Dostoyevski" Ayrımı

• Evrensel Romancı: Edebi eserlerinde (Suç ve Ceza, Karamazov Kardeşler) dünyanın neresinde olursa olsun tüm insanlığın ortak acılarına ve ruhsal fırtınalarına ışık tutan evrensel bir hümanisttir.

• Kör Milliyetçi: Politik metinlerinde (Bir Yazarın Günlüğü, Puşkin Konuşması) ise sadece kendi ırkını (Slavları) üstün gören, sınırları dar, öfke dolu bir ideologdur.

2. Türk ve İslam Algısı

• Asya ve Doğu'yu "Barbarlık" Olarak Görmesi: Dostoyevski'ye göre Asya ve Doğu bir barbarlar yurdudur ve bu barbarlığın lideri de Osmanlı Devleti'dir.

• Gazete haberlerine dayalı önyargı: Hayatında hiç İstanbul'u görmemiş ve hiçbir Türk ile doğrudan bağ kurmamıştır. Türkler hakkındaki vahşi, acımasız ve karikatürize edilmiş imgelerini, 93 Harbi (1877-1878 Osmanlı-Rus Savaşı) döneminde Rus gazetelerinde çıkan propaganda içerikli asparagas haberlerden devşirmiştir.

• İstanbul Saplantısı (Rusların Kızıl Elması): Rusya'nın tüm insanlığı (kendisine göre Batı ve Rus dünyasını) kurtaracağına inanır. Bunun yegâne yolunu da Bizans'ı yeniden diriltmek, İstanbul'u ele geçirmek ve Ayasofya'ya kutsal haçı yeniden dikmek olarak görür. Yazılarında Türklerin Anadolu'dan sürülmesi ve Müslümanların silah taşımasının yasaklanması gibi radikal fikirleri savunmuştur.

3. Deha ve Şahsiyet Çelişkisi

• Kızılkaya, Dostoyevski'nin kişisel hayatındaki zaaflarına (kumarbazlığı, şehvet düşkünlüğü, borç batağı, kendisini sürgüne gönderen Çar'a övgüler dizmesi) dikkat çekerek onun "edebi kişiliği ne ölçüde büyükse, şahsiyeti ve siyasi fikirleri o denli küçük" bir yazar olduğunu belirtir." (YZ Gemini notları burada bitti.) 

*

Dosto'da gördüğümüz bu kişilik parçalanması (disosiyatif kimlik bozukluğu) tam da Raskolnikov tiplemesinin içinde ve romanın bütününde saklı aslında... 

Dostoyevski, kendisine biçtiği toplumsal rol adına hümanist, üstün şahsiyet, adaleti sorgulayıp arayan bir portre iken, gerçek Dosto, ırkçı, faşist, İslam ve Müslüman nefretiyle taşmış, kişisel zaaf karakter düşkünü biri. Doğrusu bir edebiyatçı olarak tiyatro oynama kabiliyeti de iyiymiş! 

Yukarıda paylaştığım bilgileri bir kaç romanını okumadan önce öğrenmiş olsaydım, o romanları da okumazdım.(Ki, Suç ve Ceza'yı her elime alışımda okuyamadığımı, sonunda seslisinden tamamladığımı daha önce burada yazdığımı hatırlıyorum.) 

Dünya edebiyatından ağırlıklı olarak Rus kalemler okumuş biri olarak, iyi ki belli bir dönüm noktasında "bu kitap bana ne katacak, ne kattı?" sorularını sormadan okumadığım için zaman kaybım az oldu.

İki zıt kişiliği bir arada nasıl taşıyabilmiş, nasıl bir ruh hastalığı bu...

Yakın tarihimiz kendisini çok üstün insan gibi pazarlayanların, bizi aldatanların çöplüğü diyerek noktalamış olayım. 

(*) Muhsin Kızılkaya'nın, Dostoyevski için edebiyatın peygamberi tanımlamasını abartılı bir dil sürçmesi olarak görmekteyim. 

Ah yâr!

Ah yâr!

Mısra mısra saçlarını çözmek, 

Çözüp de 

Çözülmek vardı da

Kaderin cilvesi mi dersin, 

Bizim beceriksizliğimiz mi? 

Biz bir kördüğüme, 

Körkütük dolanıp kaldık... 

[2020]

Ben hâlâ

Ben hâlâ yokluğunun ertesindeyim. 

Buralar bildiğin gibi değil, 

Bilme de zaten... 

Ne gidişin soğur, ne yaşananlar unutulur... 

Ben hâlâ varlığının gönüllü esiriyim. 

Sonbahar sarısı bir şarkı çalar, 

Her günümün doğumu ve batımında... 

Taze bir hüzündür ki, 

Bayatlamaya yol aramaz. 

Sesin şiir okur daha çok seveyim diye... 

Aynı nihavendi birlikte söyler, 

Aynı sıcaklıkla ısıtırız ıssız gecelerin ayazını... 

Daha çok özleyip daha çok çırpınayım diye. 

Ben hâlâ yokluğunun ertesindeyim. 

Ne gidişin soğur, ne yaşananlar unutulur... 

Ellerinin sıcaklığı içimi avutur... 

Bu devran, yani benim devranım, 

Böyle döner varır son günüme... 

Buruk bir tebessüm kalır benden ertesime... 

Ben hâlâ varlığının gönüllü esiriyim.

Ben hâlâ bıraktğın serseriyim... 

Lambada titreyen alev

Sen, "lambada titreyen alev"in türküsünü duymuşsundur Rüveyda... 

Aşkla titreyen, alev gibi üşüyen bir kalbi 

hiç bir zaman bilmedin, bilemedin Rüveyda... 

Menfaat

Bazı insanlar sizi değil, 

sizden elde ettikleri 

menfaatleri severler. 

Siz, sizi sevdiklerini sanırsınız!.. 

Bu kitaba doyamadım

Tabii ki kitabım geldi ve bir nefeste bitiverdi, doyamadım. Daha tekrar okurum nasipse. 

İçinde anlatılan sırlara, acaip hallere, başka velilerin hayatlatından zerre de olsa vakıftım. Tereddütsüz inanıyor ve biliyordum. Hiç garipsemedim. 

Bu, maddi hacmi küçük, 100 sayfayı bulmayan kitap, bizlerle paylaştıklarıyla manada hacimsiz bir derya...Allah makamını âli eylesin, Mustafa Devati hazretleri kuddise sirruh, bu kitabı yazmakla biz avama büyük lütufta bulunup, kerem eylemiş. Büyük bahşiş doğrusu. 

Hani Hazreti Mevlana gibi zatların hayatlarını dışarıdan biraz biliriz ya...

Herhalde her insan, onların iç dünyalarında yaşadığı manevi halleri sırları merak ediyordur...

İşte bu kitap ona kapı aralıyor...

Nasıl bambaşka bir dünyada bambaşka şeyler yaşadıklarına şahit oluyor adeta yaşıyorsunuz. 

Şunun altını kesin olarak çizeyim: Fantastik/epik filmlerde gördüğümüz, bazılarımıza saçma gelen o olağanüstü şeylerin hepsi gerçekte var olan/olabilecek şeyler...Çünkü olmayacak bir şeyi Allah insana hâyâl ettirmez. Hâyâl ettiğimiz her şeyin, (her sözün, fiilin) başka bir alemde mutlaka karşılığı var... 

El İbriz kitabından sonra, manevi halleri bu derece açık eden ikinci bir eser bu oldu benim için. 

Hani onları gözleri kapalı görüyoruz ya, onlar o anda müşahede aleminde geziniyorlar. 

Ve hergün hatta her an ya mürşidleri, ya Sevgili Peygamber sav Efendimiz ya da Alemlerin Rabbi'nin hitabıyla mânâ aleminde seyrü sefer yaparak ruhlarının kemalatı tamamlatılıyor. Bunları kitapta görebilirsiniz. 

Allah dostlarına mesafe, zaman, mekân bizim gibi değil! Boyut değişiyor. Ruhun, o eğitimden sonra var olan kabiliyetleri açığa çıkıp, ruh bedenin yükünden, kafesinden dilediği zaman, -Allah'ın lütfuyla- kurtulup, müşahede aleminin okulunda okurken sınıf atlıyor. 

Öyle bir noktaya geliyor ki dünya içindeki olaylara ya da bir insana tasarruf edebilme kudreti veriliyor. 

O Hz.Mevlâna'ların kapısında talebeler boşuna boyun bükmüyorlar. Ve o pirler de o yetkinliğe erişmeseler, onca insanın derdine derman olamazlardı... 

Bu meydanda söz çok. Zaten söz bizde, işin aslını yaşamak onlarda. Biricik sermayemiz: "Kişi sevdiği ile birliktedir." hadisi şerifinin müjdesi. Onları çok seviyoruz. 

Sitemimiz kıymetlidir

✔️Bizim sitemimiz kıymetlidir, 

kıymet hükmümüzdür ve ancak kıymetlilerimize gönderdiğimiz gönül mektubumuzdur. 

Onlar bu mektubumuzu ya alır başgöz üstüne der ya da buruşturup ayak altına atarlar... 

✔️Senin hatalarındandır; 

Senin baktığın pencereden, 

Senin gördüğünü asla göremeyecek 

olanlarla, hayata dair bir şeyi tartışıyor olman... 

✔️Sitem sevilene yapılır. Naz sevilene... Sakın gönlünde yer verme bunu göremeyen nadan kişilere...

Sevdimseni (Kusura bak TDK!)

Sevdimseni 

Ve iki kelimenin arasını ayıramadım. 

(Kusura bak TDK!) 

Ayırsam kıskanırdım o boşlukta olamazsam diye... 

Ayrılık gibi gelirdi o boşluk, 

Sanki araya şehirler, başka şeyler girermiş gibi... 

Sanki ellerimden kayıp, gidermişsin gibi... 

Sevdimseni 

Beklentisiz, öncesiz, istikbalsiz... 

Sevdimseni 

(Aşka bak TDK!) 

Sana varamayan yollarda, 

Yalnız akşamlarda, 

İçimin çığlıklarında... 

Ben hergün bu saatlerde, 

Seni sevmelerimi bir gün daha çoğaltırım... 

Yüzünü sevdim dileklerimle... 

Gözlerine bakamadım ağlamaktan, 

Öpmek için çöller gibi 

Yandı dudaklarım da öpemedim... 

Çokça saçlarını taradım, 

Tel tel hayallere daldım... 

Şarkılar seni anlatır susmazlar, 

Ben yıkıldım da yıkılmadı duvarlar!.. 

Sevdimseni 

Ve seni sevdiğim zaman

Pişmanlık yaratılmamıştı... 

 

İyi niyetinden vurulacaksın...

Her defasında

Onca yaşanmışlığa rağmen, 

İyi niyetinden vurulacaksın... 

Düşeceksin, 

Yaraladıkları kalbinin kırıklığı, 

Biraz pıhtılanınca, 

Yine çocuksu halin ve

İyi niyetinle, 

Hayata karışmaya, 

İnsanlara iyilik yapmaya, 

Koşacak, 

Eskiyi unutacaksın... 

İşte tam o unuttuğun yerden, 

İyi niyetinden, 

Yine yeni, yeniden vurulacaksın! 

Yine kırgın, 

Yine melül, 

İçine kaçacaksın... 

Ne sen, 

Ne onlar, 

Değişmeyeceğiniz için, 

Her defasında

İyi niyetinden vurulacaksın... 

İyi niyetinden vuracaklar seni... 

Bahane

Bir bahanesi olmalıydı gidişimizin, 

Bize sebep değil, bahane lazımdı!

Sanırım sonunda bulduk!.. 

Bulduğumuz neyse, onunla avunduk... 

Bir daha sorgulamadık, 

Avuntumuz, savunmamız oldu, 

Savunmamız da avuntumuz..!

Bir bahanesi olmalıydı gidişimizin

Bize sebep değil, bahane lazımdı!

Sanırım sonunda bulduk!.. 

Bulduğumuz neyse, onunla avunduk

Bir daha sorgulamadık, 

Avuntumuz savunmamız oldu, 

Savunmamız da avuntumuz... 

İyi ki doğdun Duygu Sena

Biliyorum, mutluluktan ağlayacaksın. 

Ve burada bu şekilde ilk defa birinin doğum  gününü kutluyorum. 

Sevgili Yasemin ve Rüveyda gibi kelimelerime kıymet verip fan hesabı açanlardansın... Orada yokken bile facende şiirlerime yer verdin, vefan hiç azalmadı. Çok kıymet verdin. 

Senin kalbini kırmışlığım da oldu. Hakkını helal et, belki bu aynı zamanda özür beyanı. 

Tanıdığım güzel insanlardansın, bugün doğmuşsun, iyi ki doğmuşsun. O iki güzel iyilik dolu prenslerinle mutluluk ve afiyet dolu nice yıllar diliyorum.

Doğum günün kutlu olsun arkadaşım. 

🌹

Emekli

- Ne iş yapıyorsunuz? 

- Emekliyim. 

- Nereden? 

- Aşktan!.. 

Aşktan ve insanlardan... 

Yalnızlığın bana kattığı o muhteşem rengi seviyor ve ona ihanet etme ihtimalinden bile korkuyorum... 

Allah ile... 

Kendimle... 

Kendi kendimle... 

Konuşmanın tadının tarifi yok... 

Bu konuşmaların hiç birinde riyadan bir şube yok... 

En mahrem dualarda şeytan duymasın diye dili kımıldatmak yok... 

Kısacası dünyadan emekli olma hevesinde, ertesindeyim... 

Soru- cevap

-Evet, bazen insan, istemese de karşısındakinin iyiliği için kırıcı olabiliyor! (Çünkü normal izah onu ikna etmeyebiliyor.) 

- Evet, erkekler, kadınlardan farklı düşünür. Detaylara odaklananı azdır ve çoğu detayları konu etmez, edilmesini de sevmez. (Onlardan biri de bu satırların yazarı. Hele bu detay konuşma biçimini almışsa!) 

- Evet, akıllı kadın, erkeği detaylarla boğup yormayandır. Hayat detaylarla kısaltılacak kadar uzun değil. (Kaldı mı artuk öyle kadın dermişim. Devir Kraçile/Patron kadınlar devri. Onların yönetmediği evlilik yok hükmündedir, sürdürülemez.) 

- Evet, o klasik söz; "Kaçan kovalanır"  Ama genel kural değil. Hiç kimse kaçanın niçin kaçtığını konu edinmez mesela ve hiç kimse kovalanmak için kaçmaz. Hayat sokak arası çocuk oyunu değil! (Kaç-kovala gibi saklambaç/aşk oyunları ilk öğrenim hatıraları olabilir.) 

-  Evet, 16-33 yaşları, az düşünüp, çok hareket çağlarıdır. Hatalar da en çok bu dönemde olacağından, iyi niyetli, güvenilir, bilgili birilerine, önemli işlerde danışmak kişiyi bütün ömrünü kaplayacak zararlardan koruyabilir. (14'ümdeyken arkadaşlarım benden ikişer, üçer yaş büyüktüler. Öğrenerek büyüdüm.) 

- Evet, bazı şeyler vardır ki, erkeğe asla söyleyip, başını belaya sokmamak kadının çok dikkat etmesi gereken noktadır. (Hele yan baktın cinayetlerinin kolayca işlendiği şu zamanda! Tekerrür etmeyen sözlü taciz gibi. Sert dur ve ikaz edip engelle.) 

Kendileri gitti, yazıları kaldı!

Kendileri gitti, yazıları kaldı, onları da hatırlayıp arşivden kim okuyacak! Belki çok yakınları, sevenleri... 

Hıncal Uluç ve Engin Ardıç'tan makaleler okudum... 

Hıncal Uluç, yazmayı çok seven, adeta yazı şehvetine tutkuyla bağlı, uzun yazıları, detaylarla yazmayı üşenmeyen bir yazardı. "Benim manzaram insan." der ve insanı yazardı... 

Engin Ardıç, amiyane tabirle, argoyu, laf çakmayı çok iyi yapardı yazılarında. (TV.'de anahaber sonrası yorumculuk geçmişi de vardı.) 

Denk geldiğim makalesinde 70'i geçtiğini, unutkanlığını, iğne olduğunu ve bahardan, Yaren leylekten söz ediyor, 2033'ü göremem diyor ama 2028'den ümitliydi. 27 Mayıs 2021'de 71 yaşında dünyasını değiştirdi. 

O da her fani gibi unutuldu gitti. 

Hıncal Uluç, 83 yaşında 20 Kasım 2022'de vefat etti. 

71'e de varsan, 83'e de varsan, 110'da olsan o mutlak netice illa her canlı gibi başa gelecek!.. 

Ölüm hiç bir canlıyı, mikroorganizmalara kadar asla unutmuyor! 

Hüzünle okudum onları... 

Ölüm merakı, ölüm korkusu sızıyordu bazı satırlarından... 

Ahmet Kaya'nın "Şafak türküsü"nde dediği gibi: 

" Ölmek ne garip şey anne! "

Şükür ki iman etmişiz, en büyük nimet nasip. Bu iman ile ümitliyiz... 

Bu iman ile sonunda cennetteyiz. 

Sevdiklerimizleyiz. 

İman etmeyenler için aslında cehennem, aslında azap bu dünyada başlıyor. Neronların ışıltısı, şöhret, zenginlik, kapatamıyor o içerdeki yalnız zifiri ve umutsuz korkuyu karanlığı... 

İman etmek ne güzel şey anne... 

Sana kavuşabilmenin, iman ettiğim şeyleri görebilmenin biricik anahtarı... 

Ben ölünce, bloğum kalırsa, (yani blogger bu uygulamayı kapatmazsa) ardımsıra özleyip okumaya gelenler olacak mı? Arama motorundan, farklı ülkelerden farklı insanların şu an geldiği gibi... 

İnsan galiba, unutulmaya razı olmuyor. Vefa istiyor, bekliyor. Oysa nice sultanlar, cengaverler, ünlüler geldi geçti. Kemikleri bile kalmadı. Namları unutuldu. Malları binlerce kez el değiştirdi. 

Gökkubede nice sedalar, hıçkırık ve nedamet makamında deveranda... 

Madem Ahmet Kaya'yı da andık. Sesinden anonim bir dörtlükle bitirelim. 

Herkes gittiğinde

Kendi nefesini dinleyeceksin

Herkes gittiğinde... 

Kendin söyleyip kendin dinleyeceksin, 

Herkes gittiğinde... 

Belki bir pişmanlık yankılanacak  duvarlardan! 

Belki bir isim dolanacak diline;

Ona güvenilirdi, o iyi biriydi diyeceksin, 

Herkes gittiğinde... 

Kendinle hesaplaşacaksın

Herkes gittiğinde... 

Savcı da sen hakim de sen, 

Geçmişi susturamayacaksın! 

Hükümlerden hüküm seçeceksin

Herkes gittiğinde... 

Yalnızlığın uğultusu karışacak, hıçkırıklarına, 

Delişmen günlerin gelecek aklına, 

Gençliğin tebessüm edecek, 

Tozlu albümlerden

Günler çok uzun, 

Geceler sağanak olacak, 

Herkes gittiğinde... 

Herkes gittiğinde

Sen de gitmiş olmayı dileyeceksin... 

Orijinali 4:11'di. Buraya 100Mb'yi aşan videolar yüklenmediği için baştan sondan keserek eklemiş oldum. 

Kendimden kendime... 

Boş yere üzme o hassas kalbini

Kimsenin kimsenin yarasına merhem olmadığı, nankör ve vefasız bir çağ bu... 

Yakınmak yerine alışsan, senin için iyi olur... 

Dün yanında olanlar bugün yok mu? 

Demek ki aslında dün de yoklardı, sen var sanıyordun! 

Ki, yarınında da olmayacaklar, bunu kabullen ve boş yere üzme o hassas kalbini... 

Üsküdar notları 5

Deniz karşımda dalga dalga çırpınıp dururken, 

Gökler masmavi sonsuzluğa uzanmışken, 

Neden gözlerim son nefesini vermekte olan bu küçüğe takılı kaldı..? 

Ağacın altı insan kaynıyordu ve  o insanların o ağacın sekeratından haberleri yoktu! 

* 

Bazen arkadaşlarla Üsküdar'dan Beykoz'a kadar bisikletlerimizle gider gelirdik. Acıkınca sahilde oturur, yanımızda götürdüğümüz kayıntılarımızı yerdik. 

Üsküdar'a her gidişimde anılar karşılar beni... 

Sancısı, acısı kurumuş anılar... 

Balıkpazarına da mutlaka uğrar, annemin siparişlerini; balık/kıyma, kıvırcık salata vb alıp eve götürdüğüm zamanları yaşarım. Balıkpazarı da yıllar içinde değişti. Balık lokantaları çoğalınca o eski ışıltılı düzen yok oldu! 

Doğancılar parkı, Üsküdar lisesi yıllarımın, içinde sessiz bir köşe aradığım ayrı bir sayfa... 

Çabuk büyümüştüm bu şehirde... 

Ben istemeden, bana sormadan büyütmüştü hayat beni, vaktinden çok önce... 

Galiba zayıf omuzlarıma erkence binen ağır sorumlulukların yorgunu olarak, şimdilerde yalnızca kendi sade, küçük yaşantımın sorumlusu olarak, yalnızlığımın sefasını sürüyorum. 

Güzeldi uzun aradan sonra Üsküdar'ı solumak... 

*

Yardım derneği iban kısmını niçin kaldırdığımı merak eden olursa; kadim prensibim geldi aklıma: "Akçalı işlerden uzak dur, aracı, kefil olma." 

Üsküdar notları 4

Onun hayatını nasıl olsa internet üzerinden uzun uzun okuyup öğrenebilirsiniz. Ben en çarpıcı kesitleri buraya alacağım. 

Aziz Mahmud Hüdayi hazretlerinin (kuddise sirruh) en seçkin halifelerindendir. 

Mustafa Devati Hazretleri (kuddise sirruh) tasavvuf yoluna girmeden önce rüyasında kendisini yanarken gördüğünü ve "Âlemde bir mürşid-i kâmil bulamadım ki benim derdime derman olsun" diye üzüldüğünü belirtir.

Rüyasında, Resulullah Efendimiz'in (sav) imamlığında gece namazı kıldığı bir mecliste, Efendimizin (sav) kendisine şöyle buyurduğunu: 

"Senin derdine derman ve ulu Mevla'ya vuslatına çare Üsküdarlı Ahmed Efendi'ndendir. (ks) ".

Bu işaret üzerine Mustafa Devati hz. Üsküdar Hüdâyî Âsitânesi'nde bulunan Muk'ad Ahmed Efendi'ye (ks) intisap etmiştir.

Kendi eseri olan Tuhfetü's-sûfiyyîn (*) adlı kitabında manevi hallerini anlatan Mustafa Devati Hazretleri, bir manevi açılış anını-rüya değil- şu şekilde nakleder:

"Orada âlem bana açıldı ve Kabe-i Mutahhara önüme geldi. Altın oluğun altında Peygamber Efendimiz (sallahu aleyhi vesellem) oturmuşlardı. O anda elime bir kitap verip buyurdular ki: 'Makamından ayrılma!' ve her gün Peygamber Efendimiz s.a.v. gelip o kitaptan fakire ilmi ledün (maneviyat ilmi) öğretir, ders verirdi. Ben de onunla amel ederdim."

Mustafa Devati Hazretleri, mürşidi Muk'ad Ahmed Efendi'nin kendisine seyr-u süluk hırkasını ve irşad anahtarını teslim ettiği o manevi anı anlatırken, Peygamber Efendimiz (s.a.v.) ile tarikatın piri Aziz Mahmud Hüdâyî Hazretleri'nin (ks) ruhaniyetlerinin orada hazır bulunduğunu belirtir. 

O esnada kendilerine hitaben şu müjde verilmiştir:

"Seyyidimiz Aziz Mahmud Hüdâyî ile Peygamber Efendimiz Hz. Muhammed (s.a.v.)'in ruhaniyetleri gelip: 'Bundan sonra bu kapıda her kim mânâ talep ederse cevap bulacaktır.' deyip emaneti teslim eylediler. Ben de o zamandan beri hizmet ve irşada devam ediyorum."

Bizlere de ancak onları kabirlerinde ziyaret ve fatiha okumak nasip oldu. Ümit ederiz ki o mânâ pınarından biz mücrimlere de serpeler. 

Ruhlarına fatiha hediye edelim. 

(*) Kitabı ısmarladım. İşte yine bilmek (çaba) ve anlamak (nasip) farkı...

Onca yıldır giderim, kitabı nasipse yeni okuyacağım.

Üsküdar notları 3

Üsküdar'da, eski olmayan bir yapıda, küçük bir dairem olmalıydı.

Özledim seni şehir dedikçe içim, koşup gelmeli, günlerce kalıp, İstanbul'u gezmeliydim. 

Paşalimanı, Kuzguncuk, Beylerbeyi, Çengelköy, Vaniköy, Kandilli, Küçüksu, Anadolu Hisarı, Kanlıca'ya kadar olan semtlerden birinde olabilirdi. E sahil şeridinde denizi de gören bir yer olsaydı, olmuşken... 

Şehirlerin, yoğunluğu semtlere taksim sinmiş ruhları vardır. Bazıları ruhunuza öyle iyi gelir ki...ya da tersi... Çoğu kez insan bunun farkında olmaz. 

İnsandan huy, şehirlerin semtlerinden ruh geçişi vardır.

Baskın olan, edilgen/zayıf olana sirayet eder. 

Nasıl ki  uzun süre sahipleri ile birlikte yaşayan ev hayvanları ile sahipleri birbirlerine benzemeye başlıyorlarsa, şehirlerdeki insanlar da yaşadıkları şehre benzemeye başlarlar. Tek farkla ki iyiler iyi semtlerin ruhunu kötü mizaçlılarsa kötü semtlerin zulmetini yansıtırlar.

Üsküdar gezimde ikindi ezanını -gelmeden önce olmazsa olmazlarımdan- beklerken bir melekle karşılaştım... 

Camii avlusunda, şadırvanın solmuş yazılarını altın sarısıyla tekrar yazanları izlerken, 10-12 yaşları arasında bir kız çocuğu, yakınımdaki kadınlara elindekini göstererek bir şeyler söyledi. Onlar almayınca beni geçip başka insanların yanına gitti. 

Yine o insanlarda almayınca dayanamadım çocuğun yanına gittim. Geldiğim taraftakileri işaret ederek onlardan sonra bunu satmak için neden benim yanıma da gelmedin dedim. "Aslında gelirdim amca ama o kadın...(duraksadı, ben ee deyince) beni tersleyince uzaklaştım oradan!"dedi. 

Bunu söylerken sesi öyle bir ağlamaklı olmuştu ki, belli ki gururu  kırılmış, çok incinmişti. 

Halinde yaşından büyük bir vakar vardı. "Nerelisin?"dedim "Filistin, Gazze" dedi, burada okula başlamış çok iyi Türkçesi vardı annem hâlâ Türkçe bilmiyor dedi. 

Ev yapımı reçel satıyordu. Onun üzüntüsünü gidermeye çalışarak ayrıldım. 

Suriyeli de olabilirdi.Filistinli Gazze'li de olmayabilirdi bunun hiç önemi yok. 

Tabii kadınlara neden kızı terslediniz diye soracak halim yoktu. Onlar benim doğruca o meleğe gittiğimi zaten gördüler! 

Vedduha suresi geldi aklıma: 

10.ayeti meali:

"El açıp isteyeni de sakın azarlama!"

Son  dakika notu: Önceki Üsküdar 2'de bahsettiğim Sığınağım Yardım Derneği'ne sevgili okurlarım da göndermeye başlamış. Hatta dekont göndereniniz bile var. Bir güzelliğe birbirimize sebep olarak ortak olmak mutluluk verici. Allah razı olsun. 

Üsküdar notları 2

Doğup büyüdüğüm yer... 

Oraya ait olduğum demek ki her halimden belli; iki kişiye adres tarifi bilem yaptım:) 

Birçok sivil toplum kuruluşlarının ortak düzenliği harika bir Filistin etkinliğinin içinde buldum kendimi... 

Kermesten tatlımı yedim, çayımı içtim. 

İnsan parasının hayra katıldığını görünce mutlu oluyor. 

 

    Kitapların sunulduğu sergiden

Üsküdar notları 1

Malumunuz, bayramda uzun kuyruklar vardı, eşiğini ziyaretle dönmüş, içeri girememiştik. 

Dün çok şükür nasip oldu ve ilginç başladı. Dakika bir gol bir derler ya... Böyle ziyaretleri yalnız yapmayı daha çok seviyorum, riya tehlikesi az oluyor. Daha bir kendim oluyorum. 

Hüdai Hazretlerinin kuddise sirruhu, merdivenlerden daha yeni birkaç basamak çıktım karşımda zayıf sarıklı cübbeli yaşlıca ama çevik birisi belirdi: 

"Tanıdığın kanser hastası var mı? " dedi 

Hüdai Hazretlerine odaklandığım  kavuşma heyecanı ile "yok" dedim "niçin sordunuz demek aklıma gelmedi sonra o kişiyi bir daha göremedim! Benden başka kimseye de sorarken görmedim zaten çok ani oldu her şey... 

Nafile/ Kayıp İmge

     "yemek arzusu uyandırmayan 

bir açlık gibi;

      benim özlemlerimde 

          kavuşma isteği yok. "

k. imge

"bir akşam ezanı hüznü 

kuşatır bu kenti,

bütün yuvasız kuşlar 

kalbime konsun isterim..."

k. imge

 

        Ya da bir kadına çok iyi davrandığında...

                          Eş eşini bulmayınca... 

Gemini yanlış bilgi verdi, özür diledi!

Herkesin verebileceği bir şeyler vardır

Hayatta herkesin verebileceği bir şeyler vardır;

Vermek için ille de zengin olmak, 

Verilecek şeyin ille de para olması gerekmez!.. 

Maddiyat kişinin gücü nispetindedir. 

Para, eşya veremiyorsun diye, kenara çekilemezsin!

En fakir insanın bile verebileceği bir şeyler vardır;

Şefkat verebilirsin, 

Saygın davranabilirsin, 

Önem verdiğini, 

Sevdiğini ifade edip, 

İlgi gösterebilirsin. 

Bir telefon açıp 10 dakikacık hal-hatırla gönül almak, iki güzel cümle kurmak, moral vermek en kolay insancıl pratiklerdendir. 

Ve bunlar paradan daha değerlidir. 

Bunu da yapmıyorsan, 

Yeryüzündeki en cimri fukara sensin demektir! 

Gözyaşları

Hayallerimin kuruduğu yerde, 

Gözyaşlarım yetişti imdadıma... 

https://youtu.be/RLWKm5KeJc4?si=0-jkw5UvrBDHxuw9

bir de

Bir de hiçbir yere varamayan aşklar vardır;

Ne kavuşmaya ne ayrılığa...

nereden bilecektim

bir şarkının zülfüne tutunurken

ağıt ağıt dökülen sözlerin uçurumuna yuvarlanacağımı 

nereden bilecektim... 

nereden bilecektim, 

seni unutmanın imkansızlığında 

hasretten çıldırırcasına 

son nefesime adımlayacağımı... 

nereden bilecektim, 

sen ve ben'in asla biz'in içinde sarmaş dolaş olamayacağını, 

bir şarkının zülfünden 

koca bir boşluğa düşeceğimi...