Bazen yazarken, şimdi olduğu gibi Martin Czerny dinlerim. Peşpeşe akar o evrensel lisan.
Dokunur ruhu olan her şeye müzik...
Konuşur, dipten derinden...
Hüznümün ifadesi şiir gibi, hüznümün kaynağında, hüznümü besleyen bir pınardır müzik benim için.
Eğlenmek için değil, gönül eğlemek, teskin ve teselli etmek için müzik...
Duyarsın ama Tolstoy'un dediği gibi duyduğunu anlatamazsın. Hele bir de hiç bir iş yapmadan gözlerini kapatıp seni çeken notalara karışırsan...
Okyanus diplerinin berraklığı,
denizin üzerinde sırtüstü yatış, gökyüzünde süzülmek ya da galaksiler arasında kendini o muazzam boşluğa teslim etmek gibi... Bak anlatamıyorum işte...
Müzik, ruhu olana dokunur demiştim, eksik oldu. Cemadata da dokunur. Sular bile müzikle yapısal tepki verir. Duvarlar bile...Ağlarsanız, sizinle ağlar, size eşlik ederler...
Bu cümlem de bana dokundu.Daha söze hacet kalmadı.
Müteşair dizeleriyle arka fonda çalana kaçayım:
Bir dokundun, kendimi unuttum,
Bir sustun, yankın ile avundum...
Özgürsün, beni unutabilirsin 👆
