Zaten ne desek fayda etmedi, etmezdi...
Bazı şeyler, yaşanmadan bilinmezdi!
Taşlar bile daha hayat doluydu,
Bu hisleri mefluç adamın yanında...
Zamanla bana benzeyecektin,
Zamanında çekip gitmeliydin,
Çok söylemiştim,
Geç kaldın, benzedin!
Sonra, bir akşam üzeri,
coşkunu kaybettiğini fark ettin ...
Gökkuşağının renkleri griler giyindi...
Üşüyünce acıyla izledin.
Kahkahalarını da kaybetmiştin,
Durgun günleri, hüzünlü şarkıları sevmeye başladın.
Gittikçe bana benziyordun!
Çok şey var, hiç bir şey yok gibiydi,
O sıcacık şefkat olmayınca...
Benden bir şey olmaz demiştim oysa...
Keşke anlasaydın, keşke inansaydın
Keşke ardına bakmadan kaçsaydın,
Bu kadar yara almazdık...
Bu kadar savrulup, bu kadar yanmazdık...
