Her insan gibi annem de istemezdi hastalandığında hastanede yatmayı. Hele yoğun bakımı...
İlk zaman evde hasta yatağında beslenmesi mümkün olmaktan çıkana kadar, bu isteğine sadık kalmaya çalıştık.
Sonrasında mecburduk.
.......................
Pazartesi, çarşamba ve cuma günleri, gün geçtikçe bilinci daha çok kapanan, bir sürü komplikasyonlar ile durumunun ağırlaştığına şahitlik günleri.
Bu konuyu son defa yazarken yine yaşıyorum ve okuyanın bu durumu anlaması zor.
Allah yaşatmasın da...
En sevdiğiniz, gözünüzün önünde gidiyor!..
Nisan, Mayıs, Haziran ve Temmuz'un son günü mutat olmayan saatte doktor aradı...
.......................
Hastane imamının: "İyi bakın, nasıl da güzel tebessüm ediyor. Böyle öleni binde bir görürüm." sözleriyle anneme bakıyoruz.
En yakınlarından görmek isteyenlerle birlikte son bakış...
Haftalar sonra dayımın kızına annemin rüyada söylediği: "Keşke daha önce gelseymişim buraya. Buralar daha güzelmiş."deyişi bir yudum tesellimiz.
1 Ağustos 2025 cuma namazından sonra annemizi toprağa verdik. Beni dünyaya getirdiği ayda gitti...
Rüyada görenlerimiz, konu komşu hep güzel gördüler cömert annemi.
Seni özledikçe odana girip yatağına dokunuyorum anne... Okumam bitince aynı senin gibi, senin öptüğün yerden öpüyorum senden bana kalan mushafı şerifini...
.......................
Senden sonra burada yapacak bir işim kalmadı anne.
Kimselere yük, üzüntü olmadan gelirim inşallah tez vakitte...
Tüm gidenlerimizin ruhuna fatiha...
