Sevmiştim desem, değil!
Sevdim seni hem de te böyle bütün dil kurallarına da isyankârca:
- Sevdimseni
İki kelime birbirine sarmaşık aşeka gibi dolanmış, ayrı yazmak mümkün değil...
Sevmiştim; yani bir zamanlar, bir dönem...
Seviyorum; geniş zaman lakin değişebilir. Bugün seni seviyorum, yarın ne getirir bilinmez, sevmeye son verebilir, vazgeçebilirim, vazgeçebiliriz...
Sevdimseni; geçmişten, geleceğe, bütün zaman ve fiil çekimlerinde, 14 mevsimde... Hep...
Sevdimseni; bu sevgi artık değişmez, olan oldu...
Sevdimseni bir kere, bu ebediyen değişmez,değişemez, imkândışı...
Ayrılık da olsa...
Küslük de çıksa...
Dünya da yıkılsa!
Hiç bir bahane bunun künhünü, rengini, mihengini, nirengi noktasını değiştiremez.
Hani fotoğraf çekmek gibi...
Kalp çekti ve sevdimseni karesi tamam...
Sevdimseni...
Öyle kuvvetli, öyle derin, öyle çok...
Tariflerden, tarihten azade...
Hiç durmadan sevdimseni yazsam, okuyan sıkılır, yazan her yazışında ruh ikliminden yeni bir duygu devşirir...
Sevdimseni...
Geçmişime de
Kalan ömrüme de
Dolu dolu bir mahrumiyet ve mahzunlukla...
Sessiz bir avazın eşiğine oturmuş masumlukla...
Sevdimseni...
Sevdimseni...
Öyle böyle değil...
Sevdimseni
Boş bir kalple geçip gitmiyorum dünyadan...
