Allah sabrı cemil ihsan eylesin Şule Hocam

Şule hocam! 

Bu gece ateşler içindesin! 

Aylarca süren "mücadeleniz" noktalı virgülle mola dedi. 

Delikanlı Yusuf'unuz sonsuzluk davetine icabet etmiş. 

Bilmiyorsun hocam, 

Sen şifası için dua beklerken... 

Ben bu habere hazırlamıştım kendimi. 

Seni teselli eden şeyler yazsam da Yusuf'u Ankara ilinde kaybedecektik biz... 

Motorsiklet kazasında 27'lik yeğenimiz... 

Bir İsmail'imiz vardı, daha 40 yoktu. Gamzeleri hastane odalarında soldu. 

Bir Fatma vardı... Annemle aynı evrede... 

Sonra Annem... 

Bu gece de delikanlı yakışıklı, Yusuf yüzlü evladına çok ağladım. 

Son dönemde becerebildiğim en iyi şey... 

Annelik nedir bilmez erkekler ama iç yangınını tahmin etmesem de saat 02 oldu hâlâ sana ve yavruna, abisine, babasına, sevenlerine üzülüyor, üzülüyorum. 

İç hastalıktan gidenlere şehitlik veriyorlar hocam. Bu belki biraz tesellin olur diyeceğim de burayı görecek okuyacak halin yok... 

Şule Hocam! 

Doğduğun ayda evladını uğurlamak kaderinmiş... 

Allah hepimize sabırlar, şu dünya imtihanlarına dayanma gücü versin.  

Hâlâ sendeyim

Ben seni, sabi bir çocuğun geleceği düşünemediği gibi sevdim... 

Hani güneşli bir günde birden hava değişir ve gök sesli sağanağa yakalanırsın ya... 

Önce ıslanmamak için bir saçakaltı bakarken, 

Artık çok geç sırılsıklamım nasılsa dersin ya... 

İşte öyle aniden sevdim seni... 

Telaşlı bir korkaklıkla... 

Ben seni, onca darbelerden, depremlerden ölmeden lakin içi yaralı çıkıp da sevdim... 

Sen bunun sadece önsözünü bildin. 

Ben seni, hesapların uzağında, anda kalıp bir saltanatın sefasında umarsız sevdim... 

Bir ırmaktı, bazen hırçın, çokçası duru bir akışa kendimizi bıraktığımız. 

İş sevmekle kalsa, severek an yaşansa, ömür sürülebilse hiç bitmesin derdik, dedik de... 

Ve an geldi sancılar ayrılık doğumunun kapısına dayandı... 

Bir vedanın doğumunu görmeyi kim isterdi ki... 

Ben seni, kaybetme korkusunun prangalarında sevdim. 

Uzaklar çok uzak değildi, yakın olması işten bile değildi. 

Ben seni severken o prangalara esir düştüm. 

Her sabahıma yüzünün sevinci, her akşamüstlerine vedanın kızıllığı mührünü vurdu. 

Ben seni, göğsümü gere gere ne sevebildim, ne de kollarımın arasında saklayabildim. 

Bir yaz yağmuru gibi, geldin ömrüme, bu ıslaklık ondan kalma... 

Ben seni yorgun ruhumdaki çocuk parkında seyretmeyi sevdim. 

Adam oldum, koca, baba, çocuk, sevgili oldum. En son yâr olup, yardan yıkıldım... 

Ben seni bitti desek de sevdim. 

Sessizliğe mahkum olsak da... 

Hâlâ sendeyim, 

Hâlâ sensiz...