Gerçekten kalbi dilinde olan insanlardanım.
Sessizliğime gelince, öncelikle karşımdakine duygusal zarar vereceğim kaygısı ve sonra
kendime verdiğim ceza olabilir.
İnsanları/canlıları istemeden üzmüşsem günlerce üzülür kendime kızarım...
Yorgunluğum, hayattan vazgeçmişliğim korkaklıksa kabulüm.
Bu sebeple son yıllarda her kadına "benden bir şey olmaz"demişimdir.
Gönderdiğiniz videodan kısa bir iktibas:
"Bir zamanlar onu koruyan ancak şimdi onu kendi yalnızlığının esiri yapan kopukluk döngüsünü gerçek bir yakınlık anından sonra sizi görmezden geldiğinde bu artık sizden hoşlanmadığı için değil, sizden çok fazla hoşlandığı içindir ve işler ciddiye bindiği anda ortadan kaybolması onun içsel alarm sistemini tetikler...
...İncitilmekten kaçınma çabası içinde..."
Herkes kendi yaşadığını bilir. Herkesin yaşanmış dramları olabilir. Kimisi bunu duygusal zehirlenme bilinciyle geride bırakır ve yeni bir sayfa açarak yoluna devam eder, kimisi de ya tercihen ya da zayıflığından geçmişin kederlerinden sıyrılamaz, sıyrılmak istemez...
Uzun ve derin bir konu. Görmezden gelme meselesi burada kibirle ilişkili olmamalı, o çok saçma ve çocukça olur. Şahsen birinin maillerine özelden cevap vermeyişimi görmezden gelme olarak nitelemem. Kendimce sebeplerim olabilir. (Bunda da insafsız, acımasız değilimdir. Nezaketen kısa cevap verdiklerim de az değildir.)
Videonun linkini buraya bırakıyorum, belki birilerine faydası olur. Teşekkür ediyorum.
