Nasipse yarın ilk işim onları koklamak, hayır, ruhuma çekmek...
Dokunmadan, koparmadan...
Üzmeden...
Köşedeki apartmanın köşesindeki ıhlamur ağacını da takipteyim... O bazı yıllar çiçek açmıyor nedense..
Alın beni çiçeklerin misler gibi koktuğu diyarlara götürün, sonra isterseniz oraya gömün! .
Aslında her şeyin bir kokusu var. Bunu daha önce yazmıştım...
Bazı insanların ruhları öyle güzel kokuyor ki, hiç konuşmasalar da onlarda ki hayat size sirayet ediyor, tabii nasibinizce...
An'da bu şarkımı dinleyip, Martin Czeryn'e geçtim. Piyano tuşkarına o nasıl dokunuş öyle, ya çello, oldum olası büyüler beni...
İnsanların dizi saatinde An'da ruhum işte...
