Yaşamanın boş bir şey olmadığı, bedeli olan çok ciddi bir sınav olduğu gerçeği her kızıl ikindide insanın yüzüne esermiş...
40'ından sonra insan lüzumu kadar konuşur, ihtiyaç kadar dinlemek istermiş...
40'ından sonra insan çok şeye sessizce içinden kırılıp, kanarmış...
Hayatın anlamını kavramaya insan 40'ından sonra başlarmış...
40'ından sonra insan her şeyi unutsa da bir şeyi unutmazmış...
40'ından sonra kabuk tutan yara bir daha iflah olmazmış...
Sevgili arkadaşımın şiirine yorum olarak yazınca, az ilave ile burada da saklamak istedim. Sebep oldu, teşekkür ediyorum.
