"Ben böyle iyiyim; kendimize söylediğimiz en büyük yalanımız!" demiştim bir yazımda...
*
Kızkardeşim ve kızı ile bizde geçirdiğimiz neşeli saatleri yaşarken bunu düşündüm.
Aile ortamı hele uyumlu, sevgi- saygı doluysa, harika bir şey.
Annemden sonra ilk defa bir kaç kişi sesli gülüştük bu evde...
Malum olduysa, annem de sevinmiştir...
*
Yalnızlığı, akademiye benzetiyorum. İlk defa böyle düşünüyorum.
Bu akademi insana kesrette vahdeti öğretir...Halvette olgunlaşan ruh, halk içinde Hakk ile olmanın tarifsiz, eşsiz dünyasından çıkmak istemez. Bu muhteşem yalnızlık, süfli yalnızlıkla karıştırılmamalıdır...
Hayatta, karşılaştığımız her olay, gördüğümüz her şey, bize bir mesaj verip bir şeyler öğretir.
Yalnızlık çok şey söyler ve öğretir. Ondan sınıfı geçene bazı şeylerin iç yüzüyü ayan olmaya başlar...
